Niet ondanks het mens-zijn, maar juist ín het mens-zijn

De afgelopen tijd denk ik veel na over wat spiritualiteit voor mij betekent.

Ik geloof dat we in essentie bewustzijn zijn. Dat er in ieder van ons een diepere kern van liefde en licht aanwezig is, die niet afhankelijk is van wat er in ons leven gebeurt.

Tegelijkertijd drukt dat bewustzijn zich in dit leven uit in een menselijke vorm. Via een lichaam en een zenuwstelsel, waarin gedachten, overtuigingen en emoties verschijnen en weer veranderen. Met onze geschiedenis, onze patronen en alles wat we in dit leven meemaken.

Voor mij betekent spiritualiteit daarom niet dat we het menselijke in onszelf moeten overstijgen.

Misschien herken je het wel: je hebt al veel innerlijk werk gedaan. Je hebt inzichten opgedaan, patronen doorzien en misschien ervaren dat er in jou iets aanwezig is dat dieper gaat dan je gedachten, emoties of omstandigheden.

En toch zijn er momenten waarop je bang bent. Waarop verdriet je raakt. Waarop je moe, onzeker, boos of overweldigd bent.

Misschien vraag je je dan af waarom dit er nog steeds is.

Als je bewuster wordt, zou je toch verder moeten zijn?
Zou je angst niet losgelaten moeten hebben?
Zouden oude patronen niet opgelost moeten zijn?

Maar misschien hoeft bewustwording helemaal niet te betekenen dat deze menselijke ervaringen verdwijnen.

Angst mag er zijn, zonder dat je hoeft te vergeten dat je liefde bent.

Verdriet mag er zijn, zonder dat je hoeft te vergeten dat je verbonden bent.

Moeheid mag er zijn, zonder dat je hoeft te vergeten dat je bewustzijn bent.

Je kunt angst ervaren zonder jezelf met die angst te vereenzelvigen.

Je kunt verdriet voelen zonder dat verdriet je hele werkelijkheid wordt.

Je kunt vermoeidheid ervaren en tegelijkertijd de ruimte ontdekken waarin die moeheid verschijnt.

Voor mij kunnen al deze lagen tegelijkertijd waar zijn.

En misschien ligt daar juist een diepere vorm van bewustwording.

Het is één ding om te begrijpen dat je niet je gedachten bent.

Het is iets anders om dat ook te herkennen wanneer er angstige gedachten verschijnen.

Het is één ding om te weten dat je meer bent dan je emoties.

Het is iets anders om emoties werkelijk toe te laten, zonder je ermee te vereenzelvigen of er meteen een verhaal over te maken.

Het is één ding om te geloven dat je diep vanbinnen liefde bent.

Het is iets anders om die liefde te herinneren midden in alles wat het leven je laat ervaren.

Misschien zijn onze menselijke uitdagingen daarom niet iets wat we zo snel mogelijk hoeven op te lossen of overstijgen.

Misschien zijn ze juist uitnodigingen om wat we innerlijk weten steeds dieper te belichamen.

Niet door onze menselijke ervaring weg te duwen.

Niet door moeilijke emoties zo snel mogelijk los te laten.

Niet door onszelf te veroordelen wanneer we angst, verdriet, boosheid of vermoeidheid ervaren.

Maar door steeds meer aanwezig te kunnen zijn bij wat zich aandient.

Door te voelen wat er gevoeld wil worden, zonder erin te verdwijnen.

Door ruimte te leren ervaren rondom onze gedachten en emoties.

En door ons, midden in alles wat we ervaren, steeds opnieuw te herinneren aan wie we ten diepste zijn.

Misschien zijn we niet voor niets mens geworden.

Misschien is juist deze menselijke ervaring de plek waarin we kunnen leren, voelen, ervaren en ons steeds dieper herinneren aan onze essentie.

Niet ondanks het mens-zijn.

Maar juist ín het mens-zijn.