De afgelopen tijd denk ik veel na over wat spiritualiteit voor mij betekent.
Ik geloof dat we in essentie bewustzijn zijn. Dat er in ons een diepere kern van liefde en licht aanwezig is, die niet afhankelijk is van wat er in ons leven gebeurt.
Ik geloof ook dat dit bewustzijn zich in dit leven uitdrukt in een menselijke vorm. Door een lichaam en een zenuwstelsel, waarin gedachten, overtuigingen en emoties verschijnen en weer veranderen. Met onze geschiedenis, onze patronen en alles wat we in dit leven meemaken.
Voor mij is spiritualiteit daarom niet het ontkennen of overstijgen van het menselijke stuk.
Angst mag er zijn, zonder dat ik hoef te vergeten dat ik liefde ben.
Verdriet mag er zijn, zonder dat ik hoef te vergeten dat ik verbonden ben.
Moeheid mag er zijn, zonder dat ik hoef te vergeten dat ik bewustzijn ben.
Ik kan angst ervaren zonder mezelf met die angst te vereenzelvigen.
Ik kan verdriet voelen zonder dat verdriet mijn hele werkelijkheid wordt.
Ik kan vermoeidheid voelen en tegelijkertijd de ruimte ervaren waarin die moeheid verschijnt.
Voor mij kunnen al deze lagen tegelijkertijd waar zijn.
Misschien zijn onze aardse uitdagingen juist uitnodigingen om wat we innerlijk weten steeds dieper te belichamen.
Het is één ding om te begrijpen dat je niet je gedachten bent.
Het is iets anders om dat ook te herkennen wanneer er angstige gedachten verschijnen.
Het is één ding om te weten dat je meer bent dan je emoties.
Het is iets anders om emoties volledig toe te laten, zonder je ermee te vereenzelvigen of er een verhaal over te maken.
Het is één ding om te geloven dat je diep vanbinnen liefde bent.
Het is iets anders om die liefde te herinneren midden in alles wat het leven je laat ervaren.
Misschien is juist dát de uitnodiging van het mens-zijn.
Niet om onze menselijke ervaring te ontkennen.
Niet om alles wat moeilijk is zo snel mogelijk los te laten.
Niet om onszelf te veroordelen wanneer we angst, verdriet, boosheid of vermoeidheid ervaren.
Maar om er volledig bij aanwezig te zijn, zonder eraan vast te houden of ons ermee te identificeren, en ons midden in alles wat we ervaren steeds opnieuw te herinneren aan wie we ten diepste zijn.
Misschien zijn we niet voor niets mens geworden.
Misschien is juist deze menselijke ervaring de plek waarin we kunnen leren, voelen, ervaren en ons steeds dieper herinneren aan onze essentie.
Niet ondanks het mens-zijn.
Maar juist ín het mens-zijn.
Wil je meer van dit soort inspiratie ontvangen?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief van De Helende Stroom.